Mijn zeer gewaardeerde collega (zie links rechts, roedie) en yours truly als afgevaardigen van de automatisering uitgenodigd voor een informatieve middag, georganiseerd door voor ons 3 bekende partijen (which will remain nameless).
In het kantoor van Microsoft zou, in onze beleving, worden gepresenteerd hoe men ‘Sharepoint 2010 als een document management system” zou kunnen gebruiken. Nuttig, gezien we redelijk in die hoek actief zijn.
Na een fantastische lunch, wat bekenden hebben begroet en het prachtige gebouw te hebben bewonderd waren we net zo verwachtingsvol als twee kleuters van 5 op sinterklaasavond.
De praktijk bleek een grote desillusie. De demonstratie was inspiratieloos en was meer een overgehypte marketing-kermis dan een informatieve middag over bovenstaand onderwerp. Na het voorstelrondje van de drie de partijen (welke doorspekt was van video-filmpjes die erg ‘vermakelijk waren’ maar niets bijdroegen aan de presentatie zelf, dus heb je in mijn ogen gewoon niets te vertellen) begon de doffe ellende.
Het eerste gedeelte van de zogenaamde presentatie bestond voornamelijk uit het interviewen van het publiek: “Wat heeft u nu, hoe gebruikt u dat nu en waar heeft u wellicht behoefte aan?”. Als iemand in het publiek meeging in dit vraag- en antwoordspelletje draait een gretig kijkende man in pak zijn hoofd om, waarbij hij steeds net niet zijn nekspier verrekte. Een marketingboef in het complot was het eerste wat in me opkwam.
Daarna ging het verder met het interactieve gedeelte. Erg suggestieve vragen waarbij je antwoord kon geven met een afstandbediening (welke waarschijnlijk in direct contact stond met de magneetstrip op je ID-Card zodat de antwoorden teruggevoerd konden worden op het individu, of wordt ik paranoia?). De vragen kon je als kritische mensch eigenlijk nooit goed beantwoorden, omdat de antwoorden altijd een ‘vreemd’ geconstrueerde vorm hadden zoals daar bijvoorbeeld was: “Ik gebruik het product nog niet” terwijl je eigenlijk wilde zeggen dat je het product nooit wilt gaan gebruiken.
Als kers op de taart kwam vlak voor de pauze het vragenrondje, waarbij we van de ene verbazing in de andere vielen. Er werd tweemaal dezelfde vraag gesteld. Op zich geen ramp, maar als je dan ook nog eens ziet dat de presentator deze vraag ook gewoon nog een keer beantwoord ben je er toch wel klaar mee.
Dan was er nog ‘the man’ die even het Cloud-concept verwarde met Citrix en besloot om daar maar opeens wat interessante vragen over te gaan stellen. Tuurlijk! Grijp je kans! Aargh…
Lang verhaal kort (oh dat gaat niet meer), het moge duidelijk zijn dat we in de pauze zijn afgehaakt.
Uiteindelijk terug op HQ besloot mijn collega de online-evaluatie eens in te vullen. Bij het invullen was hij het één en ander vergeten en hij werd netjes op zijn fout gewezen. Bij het terugladen van het evaluatieformulier met zijn antwoorden bleken zijn antwoorden opeens heel anders te zijn ingevuld. Hij was waarschijnlijk in een sessie van een mede-participant terecht gekomen!
Goed geregeld guys, volgende keer komen we alleen lunchen …