Teveel service kan natuurlijk ook, niet dat het echt nooit goed is bij me, maar het lijkt wel alsof er nooit een normale middenweg is.

Broodjes van de Subway, je kent ze vast wel. 1 basisingredient, 10 extra ingredienten waaruit je mag kiezen. En omdat ik zo’n gezonde eetlust heb op zaterdag wil ik ze natuurlijk gewoon ook allemaal.

“Zegt u het maar…”
“Mag ik een Steak & Cheese van 30cm op een Honey Oat meenemen?”
“Wilt u hem geroosterd?”
“Ja, doe maar alles erop-en-eraan…”
“Sla, tomaat en komkommer?”
“Ja, doe maar alles ..”
“Paprika, augurk en uitjes?”
“ALLES graag, doe maar gewoon … alles…”
“Olijven en hete pepers?”
“Ja, gewoon alles erop en eraan…”
“Standaard sausje erop?”
“Ja, alles, doe maar alles, gewoon ALLES!!”
“Wilt u er wat bij drinken?”
“NEE”
“Wilt u het meenemen?”
“JA” (had ik al gezegd)
“Spaart u zegeltjes?”
“NEE”
“Wilt u een tasje?”
“JA”

Ik kom nu al een tijdje bij hetzelfde tankstation, gewoon omdat hij om de hoek zit en ze verkopen er sigaretten, gewoon handig. En natuurlijk omdat ik lui ben, maar dit geheel terzijde.

Er werken daar 2 mensen, duidelijk een getrouwd, wat ouder stel, welke volgens mij dit werk moeten doen tot hun 80e, want de 65 zijn ze volgens mij al gepasseerd. Niet dat ik dit grappig bedoel, want het is overduidelijk dat ze dit niet voor meer voor hun lol  doen.

Nu had ik een keer geen geld bij me en wilde graag 1 pakje Marlboro a 4,00 EU pinnen. Ik haal mijn pas door de gleuf en wat zegt in dit geval de meneer die de eer heeft mijn mega-order te mogen behandelen: “Dat is dan 4,10 EU”…

Verbaasd door de mij ontgane, doch vlug als licht zijnde inflatie kijk ik hem aan en zeg: “Pardon?!”.

Waarop de beste man het bedrag nogmaals herhaalde en uitlegt dat het onder de 10,00 EU is. In mijn beste, onthutste Nederlands probeer ik de man uit te leggen dat nagenoeg de rest van de beschaafde wereld al zo’n 2 jaar geen kosten meer rekent voor pinnen en we raken in een soort ongemakkelijke discussie waaraan ik bij nader inzien geen zin had voor 0,10 EU.

Om vervolgens, een paar dagen later door zijn wederhelft te worden geholpen. Zelfde bestelling, maar deze keer betaal ik met 20,00 EU (contant, om een pinkostendiscussie te vermijden). De lieve dame rekent af, wisselt het geld, ik houd mijn hand op en ze legt het, met een uitermate ongeintereseerde en geirriteerde blik, op de toonbank.

Ik twijfel. Of het edele stel heeft het erover gehad en besloten mij als een melaatse te behandelen, of ze hebben er gewoon geen zin meer in.

Ik koop mijn sigaretten gewoon weer bij de AH. Daar doen ze tenminste nog een poging om er een oprechte ‘en nog een fijne avond’ uit te persen.

Ongelofelijk. Ik loop in de AH, haastig natuurlijk, want ik moet straks sporten (omdat het moet, niet omdat ik het leuk vind) en ik onderschep een kort gesprekje tussen een moeder (grote vrouw, bloemetjesjurk, haar waar je vleermuizen in kunt vinden) en haar twee zoons van respectievelijk een jaartje of 16 en 19. Allebei erg onverzorgd en een tikje ‘gezet’.

De jongens staan zeer geinteresseerd en onderzoekend op de chipsafdeling te shoppen, terwijl mamlief een smakelijk dipje uitzoekt, waarop het jongste menneke zegt: “Maar mam, deze kunnen we toch niet als ontbijt gebruiken?”

Ik heb, ondanks de haast, toch even extra treuzelig gedaan en na bovenstaande zin moest ik (van binnen) ontzettend hard lachen, maar op de terugweg in de auto vond ik het eigenlijk toch enorm zielig. Zo’n raar gevoel van kerst (ofzo) bekroop me.

Naja, misschien is het wel heel lekker.