Vandaag kreeg ik, wederom, een mooi bericht van UPC:

” Voor u als trouwe abonnee doet UPC graag iets extra. Daarom bieden we u graag langs deze weg als blijk van onze waardering een cadeau aan. In februari 2010 verhoogt UPC namelijk automatisch uw internetsnelheid van 2Mb naar 5Mb en is deze voortaan 2,5x zo snel. U behoudt bij deze snelheidsverhoging overigens gewoon uw bestaande modem en er hoeft geen monteur langs te komen. Ook hoeft u geen nieuw contract aan te gaan.”

Het wordt natuurlijk wel duurder en is het woord ‘gratis’ op villeine wijze ontweken door ‘automatisch’. Met andere woorden, ze doen net alsof ik iets KRIJG maar ik moet er wel voor BETALEN. Bedankt voor het leuke ‘extraatje’.

Oh en bedankt nog dat ik geen nieuw contract hoef aan te gaan voor diensten die ik niet wil of om gevraagd heb!

[bij het doorklikken naar het bericht op de website wordt terloops ook nog even genoemd dat de algemene voorwaarden gewijzigd zullen worden ...]

Sterk staaltje communicatie.

Na een avond lang (lang…) drinken en dansen fiets ik naar huis met de ‘door-fiets-melodie’ Smack my Bitch Up op.

Een zwarte cliché-mercedes vol met gekleurde mede-Nederlanders rijdt me volslagen klem op het fietspad en draait een raampje open. Ik doe mijn i-Phone doppies uit, met het idee dat me een ‘Godfather’-scene overkomt.

“Hey gast, waar zijn de hoeren?”

“Pardon?”

Een 16-17 jarig jochie achterin de auto kijkt me aan met een blik dat ie inderdaad nodig iets kwijt moet.

“Waar zijn de hoeren?”

“Oh, je moet omdraaien, over de brug, linksaf en halverwege. Gewoon daar weer effe vragen … ”

“Ok, box ouwe!”

Poging 1:

*tring tring*

bimbo: “Ja?”
ik: “Pardon?”

*tuut tuut tuut*

Poging 2:

*tring tring*

bimbo: “Office Expert, goedemiddag met $bimbo …”
ik: “Goedemiddag, u spreekt met $naam van $bedrijf. Nemen jullie altijd zo de telefoon aan en gooien jullie dan direct de hoorn op de haak?”

bimbo: “Ik hoorde niets, dus ik dacht dat er iets fout was gegaan…”
ik: “Ik bel even in verband met een factuur die u ons heeft gestuurd, mag ik daar wat vragen over stellen?”

bimbo: “Heeft u voor mij een referentienummer?”
ik: “Natuurlijk, dat is $referentienummer”

bimbo: “Oh, maar dat is helemaal geen factuur hoor, dat is een aanbieding…”
ik: “Mag ik dan weten waarom jullie op een aanbieding een betalingstermijn zetten, en jullie bankgegevens zodat het lijkt dat dit een factuur is? Het enige wat dit document onderscheid van een factuur en enig ander document is het woord ‘factuur’.”

bimbo: “Ja, maar het is een aanbieding, u hoef … ”
ik: “Mevrouw, ik heb nu al genoeg gehoord en gezien, dit is typisch een vorm van misleiding. Ik ga dit doorsturen naar de juiste authoriteiten en aanmelden als klacht. Goedemiddag …”

Analyse van dubieuziteiten:

(meer stuff…)

Tijdens mijn flamboyante entree  in een queeste naar mijn zeer gewaardeerde stagiaire, welke gezeteld is in het NOC, manifesteerde zich terloops een amuzante conversatie van epische proporties:

“Tering, heeft 1 van jullie knoflook gegeten?”

collega1: “Ja ik!” collega2: “En ik ook, hoezo?”

“Ik heb een hele fijne neus voor twee dingen, drugs en knoflook…”

collega 2:”Wie zegt dat we het niet gerookt hebben?”

collega 1: “Als ik kook, rook ik altijd even lekker een teentje…”

“Hebben we het opeens over coke?”

Na al het nieuws over het wel-of-niet inenten van de grote mensen, kinderen en baby’s mis ik toch een kleine onvertegenwoordigde groep in het nieuws, of ik heb ze niet gezien. Normaal gesproken zijn er bij nationale inentingsacties toch ook altijd Gristenen die principieel tegen inenten zijn?

‘Als God vindt dat het onze tijd is moeten we ons daar bij neerleggen’ is het argument.

Nou, beste medewerkers van God BV, uw directeur- eigenaar staat niet echt bekend om zijn heldere managementstrategieën. Het een keer in twijfel trekken van Zijn woord kan in mijn ogen best nog getuigen van intelligentie want je wordt heus niet meteen ontslagen, toch?

Paar voorbeelden?
(meer stuff…)

Soms wandel je even door je phone en vind je foto’s waarvan je het bestaan even was vergeten. Wellicht een handig stukje evolutie van de hersenen omdat het soms ook beter is ‘om te vergeten’.

Anyhoo, yours truly heeft hier een (wellicht in Spanje bekender) cartoon bij zijn oogballen.

Hij is niet genomen van mijn beste kant, maar ik wilde hem jullie niet onthouden.

enjoy, i did …

Mijn zeer gewaardeerde collega (zie links rechts, roedie) en yours truly als afgevaardigen van de automatisering uitgenodigd voor een informatieve middag, georganiseerd door voor ons 3 bekende partijen (which will remain nameless).

In het kantoor van Microsoft zou, in onze beleving, worden gepresenteerd hoe men ‘Sharepoint 2010 als een document management system” zou kunnen gebruiken. Nuttig, gezien we redelijk in die hoek actief zijn.

Na een fantastische lunch, wat bekenden hebben begroet en het prachtige gebouw te hebben bewonderd waren we net zo verwachtingsvol als twee kleuters van 5 op sinterklaasavond.

De praktijk bleek een grote desillusie. De demonstratie was inspiratieloos en was meer een overgehypte marketing-kermis dan een informatieve middag over bovenstaand onderwerp. Na het voorstelrondje van de drie de partijen (welke doorspekt was van video-filmpjes die erg ‘vermakelijk waren’ maar niets bijdroegen aan de presentatie zelf, dus heb je in mijn ogen gewoon niets te vertellen) begon de doffe ellende.

Het eerste gedeelte van de zogenaamde presentatie bestond voornamelijk uit het interviewen van het publiek: “Wat heeft u nu, hoe gebruikt u dat nu en waar heeft u wellicht behoefte aan?”. Als iemand in het publiek meeging in dit vraag- en antwoordspelletje draait een gretig kijkende man in pak zijn hoofd om, waarbij hij steeds net niet zijn nekspier verrekte. Een marketingboef in het complot was het eerste wat in me opkwam.

Daarna ging het verder met het interactieve gedeelte. Erg suggestieve vragen waarbij je antwoord kon geven met een afstandbediening (welke waarschijnlijk in direct contact stond met de magneetstrip op je ID-Card zodat de antwoorden teruggevoerd konden worden op het individu, of wordt ik paranoia?). De vragen kon je als kritische mensch eigenlijk nooit goed beantwoorden, omdat de antwoorden altijd een ‘vreemd’ geconstrueerde vorm hadden zoals daar bijvoorbeeld was: “Ik gebruik het product nog niet” terwijl je eigenlijk wilde zeggen dat je het product nooit wilt gaan gebruiken.

Als kers op de taart kwam vlak voor de pauze het vragenrondje, waarbij we van de ene verbazing in de andere vielen. Er werd tweemaal dezelfde vraag gesteld. Op zich geen ramp, maar als je dan ook nog eens ziet dat de presentator deze vraag ook gewoon nog een keer beantwoord ben je er toch wel klaar mee.

Dan was er nog ‘the man’ die even het Cloud-concept verwarde met Citrix en besloot om daar maar opeens wat interessante vragen over te gaan stellen. Tuurlijk! Grijp je kans! Aargh…

Lang verhaal kort (oh dat gaat niet meer), het moge duidelijk zijn dat we in de pauze zijn afgehaakt.

Uiteindelijk terug op HQ besloot mijn collega de online-evaluatie eens in te vullen. Bij het invullen was hij het één en ander vergeten en hij werd netjes op zijn fout gewezen. Bij het terugladen van het evaluatieformulier met zijn antwoorden bleken zijn antwoorden opeens heel anders te zijn ingevuld. Hij was waarschijnlijk in een sessie van een mede-participant terecht gekomen!

Goed geregeld guys, volgende keer komen we alleen lunchen …

Frank,

Sorry dat ik gister je hele café blauw van de rook heb gezet door het ingedrukt houden van het knopje van de rookmachine.

Sorry dat ik klanten heb beledigd, weggejaagd met ‘Du Hast’ van Rammstein en ‘Smack my bitch up” van de Prodigy.

Maar de coke op het toilet en het t-shirt in de stortbak waren echt niet van mij…

[weer een geslaagde zaterdagavond naar de analen]

Kijk ook eens bij deze beeldenstormer:

Voor iedereen met een laptopje en linux: installeert powertop! (aptitude install powertop)

Je draait het even als root en het verzamelt allerlei informatie waarom je computer steeds bezig is met het nutteloos verbruiken van energie! Met andere woorden, het geeft je tips hoe je meer uit je accu kunt halen.

De tips zijn vaak ingewikkelde systeeminstellingen kun je direct toepassen door een druk op de knop. Enorm handig en nuttig dus :)

website: lesswatts.org

Na het gebruiken van mythbuntu, mediaportal en de XP- en Vistaversies van Microsoft Media Center Edition ben ik gestop met zoeken.

Als je een mediacenter zoekt, puur voor het afspelen van je films en het beluisteren van je muziek heb je eigenlijk niets meer nodig dan xbmc. Snel, handig, doet alles wat je wilt. Ook het opzoeken van albumhoesjes en filmreviews en ratings (ja, op de ‘mainstream’ populaire sites als imdb en last.fm) zitten er standaard allemaal erg goed geimplementeerd in.

Een korte google levert al een hele bruikbare handleiding op hoe je dit (na het installeren van karmic koala bijvoorbeeld ;) ) snel kunt installeren via de CLI.

Na lang (LANG) stoeien met de mce-remote dacht ik dat mijn draadloze toetsenbord en muis een conflict veroorzaakten, maar het bleek iets anders. Ik was niet zo bekend met LIRC en had deze dan ook via het ‘Ubuntu Software Center’ geïnstalleerd waarmee je in eerste instantie een very nice GUI krijgt waarbij de installatie eenvoudig lijkt. Maar bij het kiezen van de juiste IR-stuff werkt het vervolgens niet!

Blijkt dat als je het via de CLI doet, en daar bij de installatie al de juiste IR-stuff kiest je in 20 seconden up and running bent.

CLI ftw!

Iets te vroeg Karmic Koala uit de boom geschoten. Na de installatie op mijn NetBookje wat te hebben getweaked hier en daar ben ik enorm enthousiast geworden! Het probleem met de wireless was namelijk na een update / driver installatie opgelost (zat er blijkbaar bij de release nog niet direct in …)

Moest nog wel wat tweaken aan de ‘jumpy touchpad’ op de mini10v en wat leuke tweaks zodat de solid state disk niet te snel naar de getver gaat, maar dan heb je ook wat!

Verder nog wat uitrolletjes gedaan op ‘t werk, ook zeer smooth allemaal…

Kortom, wederom een enthousiasteling, laat Windows 7 maar voor wat het is ;)

Daar zit ie. Een trotse jonge wetenschapper uit Amerika spreid zijn pauwsveren op mijn tv-scherm. De boodschap is duidelijk: “Er is water op de maan!” En niet zomaar een beetje, nee, een heuze 10 emmertjes vol! Wat een wereldnieuws.

En hoe hebben ze dat gevonden? Door een sateliet te laten ontploffen in een klein donker stukje schaduwgebied. Het apparaat verzond alle verzamelde informatie voordat deze een enorm krater veroorzaakte in een plasje van 120 liter water. Mis ik hier een causaal verband?

En wat blijft er eigenlijk over van dat beetje water, waar je zelfs je badkuip niet van vol krijgt op het moment dat wij daar een sateliet op laten ontploffen?

Neehoor, blijf dan maar lekker met beide benen op de aarde. Onze minister van financien die bang is dat er bij de kilometerheffing minder mensen gaan rijden, waardoor hij veel geld misloopt. Is dat niet een beetje aan elkaar gelinkt wellicht?

Kortom, met water op de maan en kilometerheffingen gaan we langzaam allemaal naar de verdoemenis.

Fris en fruitig begon ik met het installeren van de nieuwe Ubuntu 9.10. Blind er van uitgaande dat de installatie een spreekwoordelijke ‘breeze’ zou zijn, omdat de vorige versie al mijn nieuwe Dell mini 10v hardware zonder problemen herkende, installeerde en werkend opleverde. Blijkbaar geldt ook voor Ubuntu dat behaalde resultaten uit het verleden geen garantie zijn voor de toekomst. Erg vreemd, want de spulletjes in het apparaat zijn redelijk nieuw te noemen en geen vreemde zooi.

Na de installatie bleek mijn wireless dus niet te werken. Grrr en godver. En ik had het ding juist gekocht omdat de wireless kaart in mijn ‘oude’ nieuwe laptop niet goed werkt en ik de vele telefoontjes met de Hell-desk van Packard Bell maar heb opgegeven, want die mensen zijn gewoon te dom.

“Hoe weet u dan zeker dat het een hardwareprobleem is?”
“Omdat de wifi-kaart op 3 verschillende besturingssystemen na zo’n 9 minuten uitvalt en niet meer aan de praat is te krijgen?”
“Misschien Windows Vista opnieuw installeren, dat helpt vaak wel …”

Windows 7 deed het prima op mijn lekkere goedkope Dell, maar was de zogenaamde Release Candidate die natuurlijk een keer stopt met starten. Dan wint toch mijn voorliefde voor Linux het weer even als er een nieuwe versie uitkomt. Want we willen natuurlijk niet op de illegale toer, dat mag dus niet …

Daarna nog even wat installaties op ‘het werk’ geprobeerd. We hebben een flink aantal werkplekken waar eigenlijk alleen maar lokaal Firefox wordt gebruikt en voor het echte interessante spul worden sessies met een Terminal Server gestart. Dus Ubuntu for the win, zou je zeggen…

Bij de eerste installatie ging het redelijk snel ‘fout’. De netwerkinterface kwam pas na 10 minuten op, heel bijzonder. Nadat je dan eindelijk verbinding hebt, krijg je dus blijkbaar na de nagelnieuwe installatie nog even 30mb aan updates voor je kano en dan werkt alles weer even net iets beter.

Misschien had Canonical toch beter even kunnen wachten en Ubuntu 9.11 kunnen uitbrengen…

Ik begin een beetje af te haken … Toch maar even Windows7 ‘ergens verkrijgen’ denk ik.

Supervet